متاسفانه آنچه بجايي نرسيد فرياد بود و آن فاجعه و افتضاح توسط برخي دست اندرکاران امر قضا و نيروي انتظامي آفريده شد، و عليرغم پيگيري هاي انجام شده توسط رئيس جمهوري و جنابعالي در اين باره نيز تاکنون نتيجه اي حاصل نشده است و معلوم هم نيست که بالاخره کي مي خواهند به اين پرونده رسيدگي و تکليف افراد متهم را، که بدون هرگونه محکوميتي متحمل زنداني انفرادي و ... شده اند، روشن و آنها را از قيد وثيقه و ممنوع الخروجي و .... رها سازند.
آنچه جالب مي نمايد اينکه ترکش هاي اين پرونده (که بنيادش بر آب و خيال است) بدليل پيگيري موضوع همواره متوجه اينجانب، به عنوان پدر يکي از بازداشت شدگان و همچنين رئيس انجمن صنفي روزنامه نگاران ايران در رابطه با بازداشت تعدادي از روزنامه نگاران، بوده است، و دست اندرکاران پرونده از هيچگونه اقدامي در مقابله با پيگيري هاي بنده ابا نداشته اند.
آخرين اقدامي از اين دست را که با آن مواجه شدم اعلام «ممنوع الخروج» بودن از کشور در فرودگاه بود و ضبط غيرقانوني پاسپورت اينجانب در شب چهارشنبه 17/1/84.
جهت اطلاع جنابعالي آخرين باري که بنده به سفر خارج از کشور رفتم آذرماه سال 83 و پس از آزادي به قيد وثيقه افراد بازداشتي در پرونده مورد اشاره بود، و از آن تاريخ تاکنون اينجانب در هيچ دادگاهي محکوم به «ممنوع الخروجي» نشده ام و هيچ جرمي که مستوجب چنين مجازاتي باشد نيز مرتکب نشده ام.
تنها دليلي که باقي مي ماند اينکه هماناني که آن فاجعه را آفريدند باز هم با اراده اي فراقانوني و بدون هيچگونه مستند قانوني با سوء استفاده از جايگاه قانوني خود دست به اين اقدام زنده اند.
من ضمن اعلام شکايت به جنابعالي نسبت به اين اقدام اعلام مي کنم، اينجانب زندگي در زندان جمهوري اسلامي ايران را بهرگونه زيست در خارج ترجيح مي دهم.
ريشه در اين خاک و فرهنگ دارم و به عنوان يک مسلمان وظيفه خود مي دانم در مقابل ظلم و کژي ها و بي عدالتي ها و .... بايستم و دعوي اصلاح کنم، به اميد روزي که مام ميهن از دام اراده هاي فراقانوني رهايي يابد و قانون دائر مدار اداره امور کشور شود.
رجبعلي مزروعي
17/1/83