در زیر پیامی است که در بهمن ۸۳ به وبلاگ آقای ابطحی نوشته شد در پاسخ به این مقاله ایشان:

http://webneveshteha.com/weblog/?id=1107521703

آقای مزروعی ، من از این وضع بسیار ناراحتم. بسیاری را در میان اقوام خود میبینم که نه تنها محافظه کار نیستند، بلکه بعضا حتی مواضع انتقادی شدیدی هم دارند، ولی به برنامه هایی مثل ۲۰:۳۰ توجه نشان میدهند و آنرا جالب میدانند و گاها تحت تاثیر قرار میگیرند. هر بار در هر اعوجاجی که این برنامه به واقعیتها میدهد، باید آنها را متوجه کنم و واقعیتی که این برنامه با مهارت سعی در پنهان کردن آن دارد را باز به آنها گوشزد کنم. کمی متوجه موضوع شده اند ولی گاهی باز در مورد برخی خبرها تحت تاثیر قرار میگیرند. چه کنیم!؟

در این پیام دو نکته مهم وجود دارد که ناخودآگاه من هم علیرغم خردی خود به آن توجه نشان داده بودم و چند بار دیگر هم به انحا دیگر به آقای ابطحی متذکر شدم که ظاهرا زیاد مورد توجه ایشان قرار نگرفت و حتی پیام مرا منتشر نکردند (البته این پیام زیر منتشر شد):
یک) تاثیر گذاری رسانه ها و شیوه های هنرمندانه صداوسیما در قلب واقعیت و تاثیر روی مردم.
دو) جنجال اقتدارگرایان در مورد اقتصاد که در پایان همین پیام هم متذکر شدم.

و خوب میدانید که ایندو از برگهای برنده مهم آنها بود.
----------------------------
ابطحي گرامي، بنده با نظر شما در مورد اخبار 20:30 شبکه 2 تا حد زيادي موافق نيستم. اين درست است که در اين خشکسالي صداوسيما، اين قطره آب هم غنيمت است و ميتواند عده‌اي را که تنبل يا زياد درگير اوضاع زندگي نيستند به پيگيري براي يافتن کل خبر وادارد. ولي به نظر من صداوسيما فقط، کمي زرنگتر شده‌است. يعني: "اشکال نوين براي همان اهداف قبلي". مداح ما در واقع به آنطرف غش ميکند ولي پيش از آن چند بار هم تلوتلوي به اينطرف ميخورد که شک را برنينگيزاند. يا اصلا چند بار هم به طرف مردانه سقوط ميکنند، به همان منظور. اينها ظاهرا فهميده‌اند که سياست سکوت کامل چاره‌ساز نيست، به همين دليل حالا بعضي خبرها را که در گذشته با سکوت کامل مواجه ميشد، ميگويند، ولي حقيقت کامل را به زبان نمي‌آورند. همان قضيه "لا الاه" و "لا الاه الي الله". يا اينکه با شيوه‌هاي نوين منتقدين را خراب ميکنند. آقاي ابطحي، اين از روش گذشته آنها ميتواند خطرناک‌تر باشد و بايد با احتياط با آن برخورد کرد.

مثال را هم از خود نوشته شما مي‌آورم. با عرض پوزش، آنچه آقاي ضرغامي در جواب شما گفتند، شيره‌مالي سر شماست. آقاي ضرغامي همچنين که با اکثريت مردم در صداوسيمايشان صادق نبوده است با شما هم چنين نکرد. ميتوانستند با خنده‌اي از پاسخ به شما پرهيز کنند؛ اين بهتر بود. يا بهتر از آن ميتوانستند بگويند، "شما درست ميگوييد، اينگونه نام‌بردن از کسي، آنهم بعد از سالها درست نيست." ولي ايشان راه غيراسلامي پيچاندن و در آمپاس قرار‌دادن شما را انتخاب کردند؛ اينکه "مگر خودتان همين را نميخواستيد"! آقاي ضرغامي خوب ميدانند که شما اين را نميخواستيد. سياست پيشين اين بود: "هيچ خبري از ابطحي که مخالف منافع باشد، نبايد پخش شود. تا حد امکان اسمي از وي برده نشود". سياست جديد چيزي شبيه اين است: "لازم نيست ايشان کاملا سانسور شود، بلکه گاهي از وي خبري منتشر شود، ولي در هر خبر نبايد کل حقيقت پخش شود. ميتوانيد خبر‌هايي را پخش کنيد که ايشان را کمي خراب کند، ولي زياد خراب کردن ايشان مضر است و در جهت منافع ما نيست؛ آنرا به کيهان محول کنيد." (اينها فقط مثال بود و براي روشن شدن موضوع گفته شد) شاهد من از خود نوشته شما هم مهياست. شما نوشتيد: "اين حرفها چيست كه در تلويزيون كشور كه هيچ وقت اسم مرا نمي برده، مي گوييد؟" و "شنيدم در تلويزيون و در اخبار به نقل از لثارات به من گفته شده: بامشاد كابينه." به عبارتهاي "هيچ وقت اسم مرا نمي برده" و "بامشاد کابينه" توجه شود. آقاي ابطحي، صداوسيما دست‌کم نميتواند در اين حرکتش کاملا صادق باشد، والا ميتوانست در آغاز نام‌بردن از شما، مثلا از حرکت نو شما در ميان روحانيون براي وبلاگ‌نويسي اسمي ببرد، يا از چندين مورد بالقوه ديگر.
در بالا هدفم اين نبود که بگويم برادران بزرگ در صدا و سيما با تهيه‌کنندگان 20:30 نشسته‌اند و سياست جديد را ديکته کرده‌اند (گرچه اين هم بعيد نيست)؛ ولي بوضوح آشکار است که حتي مجريان صدا‌وسيما چگونه سالها به طور خودکار و از درون و حتي در مواردِ واکنش‌هاي في‌البداهه خود را با سياست‌ها هماهنگ ميکنند؛ تا چه برسد به تهيه‌کنندگان و نويسند‌گان خبر‌ها. مثالهاي ديگر زيادند. در اينجا دو تاي ديگر را مينويسم:
در قضيه وبلاگنويسان و سايرين، 20:30 چيزهايي را پخش کرد. کسي اگر نداند يا کمي به موضوع فکر نکند، تصور ميکند که اينها کمي آزادمنش‌تر شده‌اند. ولي ميدانيد از ميان آن همه خبر مهم؛ طي دو روز، روي چه چيزي تمرکز کردند؟ روي بيني خانم فرشته قاضي!! يکبار پخش کردند که آقاي مرتضوي ضرب‌و‌شتم را تکذيب کرده است و گفته‌است که بيني وي طي عمل زيبايي شکسته است. فردايش گفتند: فرشته قاضي گفته است که نه! بيني من طي عمل زيبايي نشکسته است. همين! مطمئنا ميدانيد که چرا تمرکز روي قضيه بيني است؟ براي اينکه موضوع لوث و مسخره شود. براي اينکه عمل جراحي بيني يک عمل لوکس و تجملي است؛ همان القاي موضوع "مخالفين ما از اقشار بي درد هستند". چونکه براي اکثر افراد تهيدست يا برخي ديگر نا‌آگاهانِ از اصل خبر (به علت عدم دسترسي به اينترنت و امثال آن)، اين موضوع ميتواند با زهرخندي مواجه شود.
مثال ديگر: چند وقت پيش ذکري از يک اعلاميه دفتر تحکيم کردند. همه آن سانسور شد جز بخشي که از خاتمي به شدت انتقاد شده بود. مجري برنامه در آخر، وظيفه خود دانست که از مردم ايران به خاطر آن لحن پوزش بخواهد. نويسنده خبر که به اين روشهاي نوين خبر‌نويسي عادت ندارد، (چون سالها همان سياست اول را دنبال ميکرده)، نفهميده بود که دم خروس غش کردن به طرف مردانه معلوم است؛ اولا چرا فقط آن بخش کوچک از اعلاميه را ميگويد و زم�