شوق :

بنام حق
چه اتفاقي اينجا افتاده؟!
بسياري اين روزها، زيبا و سخت تلخ! با ترسو نااميدي، ازمرگ ، از شكستن، ازياس و پوچي، ازسياهي و تاريكي، از افتادن و تهي و خسته شدن، از درد و رنج و زخم، از رفتن و نماندن، از بودن و نگفتن، از خاموشي و سكوت، حرف مي زنند و مي نويسند. انگار مجبوريم بسياري از باور نكردني ها را باور كنيم.
چرا!
انگار اتفاقي در راهست!
يك درد مشترك به همه ما حمله كرده است.
دردي كه ناغافل، تمام وجودمان را به آتش مي كشاند، مي سوزاند و ازبين مي برد.
اما!
اين درد مشترك، دردي مقدس است.
من در اين درد مشترك، در اين رنج نهفته در چشم ها، رويش دوباره اميد را مي بينم.
آري! اميد زنده است. اميد نمرده. اميد هنوز هست. و اين پيام زيباي دردهاي مشترك است.
خواستند نبينيم. اما ديديم.
خواستند نگوييم. اما گفتيم.
خواستند نرويم. اما رفتيم.
خواستند بنشينيم. اما ننشستيم.
خواستند نينديشيم. اما انديشيديم.
خواستند خواب رويم. اما بيدار مانديم.
خواستند. اما ما نخواستيم! و اين شروعي براي رنج بردن و درد كشيدن بود.
مشكل ايران امروز كه از ديروز سرچشمه گرفته است، در نوع تفكرات روشنفكران ايراني مي باشد، اصلا خود اين كلمه ناهنجار روشنفكر، حربه اي براي مردم فريبي است.
اگر بخواهيم عده قليلي را روشنفكر بدانيم و بناميم، مجبوريم تا تمام افرادي را كه در دايره روشنفكري قرار نمي گيرند، تاريك و خاموش فكر بدانيم و بناميم. اما آيا اين تقسيم بندي درست و قابل قبول است؟!
سياست بازان و سياست دوستان ايراني، هرزمان براي فريب افكار عمومي و دستيابي راحت به آنچه كه مي خواسته اند، بسته به شرايط و موقعيت، نام و سرپوشي بر خود گذارده، و با يك وسيله مشترك، تنها فقط حرف زده و انتقاد كرده و شعار داده اند.
و اما در حقيقت، و برخلاف آنچه كه ادعا و اعلام مي شود، روشنفكران حقيقي جامعه ما، اقليتي كوچك و محروم هستند، كه بجاي حرف زدن و شعار دادن، بدون ادعا و غرور و كوچكترين زدگي، كار مي كنند و زحمت مي كشند و توليد انجام مي دهند، توليد براي استفاده كساني كه كار نمي كنند و مي خورند و حرف مي زنند.
شب بخير! ادامه در ايران من

نیما :

سلام آقای مزروعی.حالا دورانی است که به نظر من یک نقد کامل از دوران هشت ساله اصلاحات برای نگاه به آینده این جریان لازم است.اگرچه تاکنون نقدهای زیادی از جریان اصلاحات شده است.ولی به نظر من بیشتر آنان غیر منصفانه وبدون در نظر گرفتن واقعیات بوده است.حالا من می خواهم نقدی از حزب جبهه مشارکت مطرح کنم.به یاد دارم در تیرماه سال 1381
در پی مقاله عباس عبدی در روزنامه نوروز وپیشنهاد خروج از حاکمیت از سوی او وقتی روزنامه های مشارکتی مثل آئینه جنوب را می خواندم طوری به نظر می رسید که نمایندگان اصلاح طلب خصوصا مشارکتی مجلس ششم به این نتیجه رسیده اند که دیگر اصلاحات در چارچوب نظام هیچ فایده ای ندارد و بحث خروج از حاکمیت وسپس رفراندوم را مدام تکرار می کردند و حتی بعضیشان می گفتند در دور آینده کاندیدا نمی شویم.ولی یک سال بعد از ان بدون این که اتفاق خاصی بیفتد واوضاع تغییری کند شما ودیگر نمایندگان مجلس ششم در انتخابات مجلس هفتم کاندیدا شدید وقصد شرکت کردید اگر چه در نهایت شما را حذف کردند.از آن زمان به بعد هم شما شروع به ذکر کردن وتشریح اقدامات مثبت دولت ومجلس اصلاحات نمودید و کارهای انجام شده در دوران اصلاحات را تشریح نمودید.سوال من این است شما که معتقدید در دوران اصلاحات کارهای زیادی انجام شده چرا در مقطعی آن هم زمانی که هم مجلس وهم دولت را در اختیار داشتید ومردم از شما انتظار گزارش کارهایتان را داشتند طوری رفتار کردید وخروج از حاکمیت ورفراندوم را مطرح کردید که گویا هیچ کاری از دستتان بر نمی آید؟بعدا تغییر موضع دادید و گفتید با وجود همه مشکلات باید در انتخابات ریاست جمهوری شرکت کنیم؟آیا این یک انتقاد وارد به شما نیست که نباید در اوج قدرت حرفهای نا امید کننده می زدید؟و آیا این رفتار شما خود باعث ناامیدی بخشی از مردم نشد که بعدا حاضر نشدند به شما وهمفکرانتان رای بدهند؟امیدوارم پاسخ مناسبی به سوالاتم بدهیو واگر هم این نقد من از دیدتان درست است آن را مد نظر قرار دهید .با امید موفقیت برای اصلاح طلبان.